Bir çocuk düşünün.
Daha oyuncağı tam bırakmamış. Ama eline oyuncak değil, öfke verilmiş.
Okulda rehberlik yok, evde huzur yok, sokakta güven yok.
Sonra bir gün manşet oluyor.
Biz ne yapıyoruz?
"Ceza yaşı düşsün mü?" diye tartışıyoruz.
Peki o yaşa gelene kadar neredeydik?
Çocuk dediğin, doğuştan suç makinesi değildir.
Çocuk, içine ne koyarsan onu büyüten bir topraktır.
Eğer o toprağa sevgisizlik, yoksulluk, şiddet ve ihmal ekersen; hasat zamanı şaşırmayacaksın.
Evet, suç varsa ceza da olmalı.
Ama adalet sadece cezayla sağlanmaz.
Adalet, suç doğmadan önce başlar.
Bugün 12–15, 15–18 diye yaş aralıklarını konuşuyoruz.
Oysa asıl konuşmamız gereken şu:
10 yaşındaki bir çocuğun hayatında devlet nerede?
Okul nerede?
Mahalle nerede?
Biz neredeyiz?
Çocuğu "suça sürüklenen" diye tanımlıyoruz.
Kim sürüklüyor?
Eğer sistem çocukları koruyamıyorsa,
sonra onları yargılamak biraz kolaycılık değil mi?
Çocuk suçlu olabilir.
Ama sistem masum değil.
Ve bir toplum, çocuklarını adliye koridorlarında büyütüyorsa,
orada sadece dosyalar değil, gelecek de karar bekliyordur.