Gerçeklerin bir kusuru var: Sade olmaları. Abartmazlar, süslenmezler, dikkat çekmek için çırpınmazlar. Olduğu gibi dururlar. Ama bu çağda "olduğu gibi" olmak yetmiyor.
İnsanlar artık gerçeği değil, kulağa hoş geleni dinliyor. Doğruyu değil, işine geleni seçiyor. Bu yüzden gerçekler çoğu zaman sessiz bir köşede bekliyor. Kimse onları çağırmıyor, kimse onlara mikrofon uzatmıyor.
Çünkü gerçekler rahatsız eder.
Yalan ise öyle değil. Yalan çalışkan. Sürekli kendini geliştiriyor. Yeni kılıklar, yeni hikâyeler, yeni yüzler…
Bir bakıyorsun, hiç olmayan bir başarı anlatılıyor. Bir bakıyorsun, yapılmayan işler yapılmış gibi sunuluyor. Ve en acısı şu: Buna inanan bir kalabalık her zaman hazır.
Yalanın özgüveni yüksek, sesi gür. Gerçek ise sessiz ve yalnız. Bu yüzden terfi eden yalan oluyor. Çünkü sistem, gerçeği değil, etkileyeni ödüllendiriyor.
Doğruyu söyleyen çoğu zaman yalnız kalır. Dışlanır, görmezden gelinir. Hatta bazen cezalandırılır.
Ama yalan söyleyen? O kalabalıkların içinde kaybolur. Alkış alır, destek görür, yükselir. Çünkü yalan, insanların duymak istediği şeyi söyler.
İşte bu yüzden gerçekler işsiz, yalanlar ise terfi ediyor. Çünkü bu düzende liyakat değil, algı çalışıyor.