"İnsan bir sahnede doğar, bir sahnede ölür" derler; ama sahne o kadar uzun ki, çoğumuz rollerimizi unutuyoruz.
Günlük yaşam bir tiyatro sahnesi gibi. Herkes maskesini takıyor: iş yerinde ciddi, evde neşeli, sosyal medyada mükemmel… Ama gerçek nerede? Hepimiz rol yapıyoruz, gerçek yüzlerimizi gizliyoruz.
İş yerinde "profesyonel" davranıyoruz, aslında içimizde kaygı ve yorgunluk var. Evde "mutlu aile" imajı çiziyoruz, ama içeride sessizlik ve tartışmalar var. Sosyal medyada ise her fotoğraf bir sahte gülüş, her story bir rol çabası. "Komşu komşunun külüne muhtaçtır" derler; ama biz birbirimizi artık göremiyoruz, sadece ekranlardan bakıyoruz.
Bir öğrenci sorar: "Öğretmenim, gerçek olmak zor mu?"
Öğretmen cevaplar: "Hayır evladım, zor olan gerçek olmayı hatırlamaktır."
Evet, maskeler takmak kolaydır; ama gerçekliği hatırlamak, vicdanımızı ve ruhumuzu korumak zordur. Mizah burada devreye girer: Kahkaha, sahte maskelerin arasındaki boşluğu gösterir.
Filtreler, photoshop, sahte kahkahalar… İnsanlar rolünü ezberlemiş, oynuyor. Ama gerçekler hep sessiz bir köşede bekliyor. "Gülme komşuna, gelir başına" atasözü, bu bağlamda bir uyarı niteliğinde: Sahneye kendimizi fazla kaptırırsak, maskeler düşer ve herkes kendi yalnızlığıyla kalır.
İnsanlar sosyal maskelerle yaşarken, gerçek duygular kayboluyor.
Mizah, sahte kahkahalar arasında farkındalık yaratır.
Herkes rolünü oynuyor ama fark eden yok.
Bu tiyatro devam ediyor, rolünü unutmayanlar ise seyirci olarak yaşamı izliyor. Belki de çözüm basit: Maske çıkarmak, kendini ve çevreni görmek. Çünkü rol ezberlemek kolay, sahneyi doğru oynamak ise gerçekten cesaret ister.