Hadi bakalım ayıkla şimdi curlingin taşını…

Hadi bakalım ayıkla şimdi curlingin taşını…

Saza ve söze nereden nasıl başlayalım diye düşünürken, ezgilerin diyarından Sivas’ın bağrından, bir ses çalındı kulağımıza… Ali Aydın imzalı “Sivas Haber Memleket Gazetesi” haberinde https://www.sivasmemleket.com.tr/spor/sivasta-curling-salonu-hazir-ama-acilmiyor-gozler-yetkililerde/211012#google_vignette bize ışık tutarcasına ve bir yerlere de “Curlıng Salonu hazır ama açılmıyor” diye seslenirken; en azından ne demek istediğimizin de anlaşılmaya başlanıldığının sadece kendi açımızdan değil, muhatap illerden de sorgulanmaya başladığını özetleyebiliriz.

Ali kardeşimizin haberi gayet net ve anlaşılır bir biçimde ortada… 

Resmi bir açıklamanın hemen her taraftan beklenildiğini bizlerde buradan belirtelim artık. 

Ortada akıllarda karmakarışık duygular meydana getiren ve soru olarak dolaşan bu gürültü kirliliğine kim, ne zaman cevap verecek?

Bu ülkenin hayallerini eritmeye, bu ülkenin geleceğinin; gerçek anlamda başarılarla dolu olacağını umut ettiğimiz günlerini, sadece kendi menfaatlerinin egosunda yok etmeye kimsenin hakkı yoktur.

 Değil mi ki buz pistinde erimeyen tek şey “Hesapsızlık” tır…

Acaba bu yaşananlar Teknik mi, Taktik mi? Diye sorduğumuzda;

Sivas ’taki salon için konuşulan teknik başlıklar vahim:

Zemin izolasyonu projede yok; su verildiğinde kaçak oluşuyor.

Nem alıcı sistem yok; oysa curlingde nem, buz kalitesinin kaderidir.

Soğutma borularının dizaynı hatalı; üstüne 13 cm beton dökülmüş, sağlıklı soğutma sağlanamıyor.

Eğer bunlar doğruysa mesele işletme değil, projedir.

Mesele bakım değil, planlamadır.

Mesele gecikme değil, hatadır.

Ve hatanın adı konulmadıkça buz tutmaz bu iş.

Biraz tarih ve mazi araştırması yapalım isterseniz. Bazılarımız ve özellikle de muhatap şehirlerimizin bu işe gönül vermiş olan insanlarının unutmadıkları günlerdir o günler…

Bir dönem büyük umutlarla manşetlere taşınmıştı.

“Trabzon ’a çok yakışacak…”

“Türkiye’ nin üçüncü curling salonu…”

“Bölgenin en iyilerinden biri olacak…”

Yıllar 2017’yi gösterdiğinde Trabzon’da, 2018’de ise Amasya’da curling salonları açıldı. Olimpik ölçülerde kulvarlar, dijital ekranlar, modern altyapı… Açılış törenleri, iyi niyet temennileri, gelecek vaat eden açıklamalar…

Bugün ise o salonların kapılarında kilit var.

Amasya’ daki tesis iki yıl içinde kapandı.

Trabzon’ daki salon 2025 yılı itibarıyla faaliyetini sonlandırdı.

Sormak gerekiyor: Bu kadar kısa sürede ne değişti?

O günün rakamlarına bakalım.

Trabzon Curling Salonu yaklaşık 2 milyon liraya mal oldu.

Amasya ’daki yatırım yaklaşık 1 milyon 600 bin liraydı.

Toplamda yaklaşık 4 milyon liralık kamu kaynağı harcandı.

2017–2018 döneminde dolar kuru ortalama 4 lira civarındaydı. Yani bu yatırımlar yaklaşık 1 milyon dolara karşılık geliyordu.

Bugünkü kurla hesapladığınızda bu rakam yaklaşık 44 milyon liraya denk geliyor.

Elbette ekonomi hesabı sadece kur çevirerek yapılmaz. Ama ortada değişmeyen bir gerçek var: Kamu kaynaklarıyla yapılan yatırımlar bugün atıl durumda. Buz pistleri eridi, ama ortaya çıkan maliyet hâlâ ortada duruyor.

Asıl mesele para değil.

Asıl mesele planlama.

Bir spor tesisini yapmak zor değildir.

Zor olan onu yaşatmaktır.

Curling gibi özel altyapı ve uzmanlık gerektiren bir branşta şu sorular soruldu mu?

Kaç lisanslı sporcu var?

Kaç antrenör yetiştirildi?

Bölgesel lig planlaması yapıldı mı?

Okullarla entegrasyon sağlandı mı?

İşletme giderleri için sürdürülebilir bir model oluşturuldu mu?

Eğer bu soruların cevabı net değilse, yapılan yatırım spor yatırımı değil; vitrin yatırımıdır.

Daha da düşündürücü olan şu:

Erzurum dışında bulunan üç antrenman salonundan ikisi kapanmış durumda. Yani sorun tekil değil, yapısal.

Bu noktada sorumluluk tartışması kaçınılmazdır.

Yanlış fizibilite mi yapıldı?

Federasyon mu yanlış yönlendirdi?

Yerel yöneticiler mi süreci doğru okuyamadı?

Denetim mekanizmaları neden işlemedi?

Bu sorular polemik için değil, hesap verebilirlik için sorulmalıdır.

Ki

Biz de öyle yapıyoruz zaten…

Spor politikası; açılış törenleri, kurdele kesimleri ve sosyal medya paylaşımlarından ibaret değildir.

Özellikle de ortada bir başarı varmış gibi cümbür cemaat, “o bürokrat senin, bu siyasetçi benim” diye ortalıkta dolaşarak ve marifetmişçesine forma dağıtmakla bu iş zaten yürümüyor.

Gerçek başarı; yapılan tesisin 10 yıl sonra da ışıklarının yanıyor olmasıdır. İçeride sporcu yetişmesidir. Milli takıma katkı sağlamasıdır. Bölge gençliğine alan açmasıdır.

Bugün Trabzon ve Amasya örneği bize şunu gösteriyor:

Tesis yapmak kolay.

Ama

Spor kültürü inşa etmek zor.

Eğer planlama, liyakat ve uzun vadeli vizyon yoksa; buz pistleri kapanır, salonlar sessizleşir ve geriye sadece harcanan para kalır.

Curling gelişmeden kutlama yapmak kolaydır. 

Hatta ve hatta reklamlarınızın, halkımıza farklı bir açıdan ve farklı alanlardan duyurulmasını sağlamanız anlamında; yanınıza üç-beş şakşakçı alarak, o ülke senin bu ülke benim gezdirdikten sonra olmayan başarılarınızı ve hatta başarısızlıklarınızı dahi büyük bir olaymış gibi göstermeniz ne yazıktır ki bu kapanan salonların gerçeğini örtbas edememektedir… 

Değil mi ki bu kapanan salonların hesabını vermek cesaret ister.

Hodri Meydan…

Şimdi o cesarete ihtiyaç var.

Cesaret demişken, kulağımıza bir duyum çalındı. 

Sivas’ta hani şu açılamayan curling salonunda kullanılmak üzere alınan malzemelerin, özellikle de taşlarının çakma “Çin” malı olduğu söyleniyor. İhaleye şartlarında ilan edilerek, ihaleye çıkılan ve Uluslar arası Curling Federasyonunun standartlarına uygun istenilen malzeme olmadığı ve hatta bu taşların öyle herkes tarafından sahte olup olmadıklarının dahi anlaşılamadığını ve bu işin sadece ve sadece, Türkiye Curling Federasyonunun görevlendirdiği ve alınan malzemelerin muayene kabulüne giden “bilirkişilerce” orijinal olmadıkları bilinerek kabul edildiği, özellikle söylenmektedir. 

Umarız ki, kamu adına bu işin muhatabı ve hesabını soracak olan Gençlik ve Spor Bakanlığımız; bu konunun elbette ki detaylı araştırmasını yaparak, bizleri net ve doğru bilgilerle aydınlatacaktır.

Taş Meselesi öyle basit bir mesele olmadığı gibi gerçekten de taştan bir meseledir.

Gelelim bu taşın en ağır iddiasına…

Sivas’taki salonda kullanılmak üzere alınan curling taşlarının, uluslararası standartlara uygun olmadığı; hatta “çakma” ürünler olduğu konuşulduğunu yukarıda bahse konu etmiştik..

Dört oyun alanı için gerekli taş sayısı 64 iken, 120 adet alındığı iddiası da cabası.

İhale bedelinin KDV hariç yaklaşık 16 milyon lira olduğu ifade ediliyor.

Eğer bu iddialar doğruysa, bu yalnızca yukarıda ki gibi teknik hata değildir.

Bu, doğrudan kamu zararının konusudur.

Kim kabul etti bu malzemeleri?

Teknik şartname ne diyordu?

Muayene komisyonu kimlerden oluştu?

Fazla alımın gerekçesi ne?

Dedik ya bu sorular polemik için değil; hesap verebilirlik için soruluyor.

Ve bu noktada sorumluluk, kamu adına denetim yetkisini taşıyan Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın omuzlarındadır.

Taşın altında ne varmış diye bakarken, karşımıza “Cin” olmadan milleti çarpmaya kalkanların, “nasılsa bu millet anlamaz, süpürürüz gider” mantığıyla ardında saklandıkları “Çin” çıktı iyi mi? 

Hadi bakalım ayıkla şimdi curlingin taşını…