Umudun adı ERKON oldu…

Umudun adı ERKON oldu…

Karşımızda ERKON var. 

Başkan Murat Şahsuvaroğlu, yönetim kurulu üyeleri… 

Kurucular kurulu ve diğer bir açıklamayla da gönül vermiş olan; maddi ve manevi her türlü gayreti gösterecek birileri…

Dinleyenler dâhil, o salonda bulunanların hemen hepsinin ortak paydası ise Erzurum…

Anlatanların ve kendilerini tanıtarak takdim edenlerin tamamının; çoğumuza göre iyi bir işi, iyi bir maddi durumu, iyi bir çevresi, iyi bir çalışma düzeni ve iyi bir adımı zaten var.

Görünüşe göre de dertsiz başlarını derde sokmak için çıkmışlar bu ulvi yola. 

Gayretlerini o yönde gösteriyorlar.

Murat Başkan o kadar samimi ve o kadar emin bir konuşma yapıyor ki, kalkıp kucaklamamak için kendimi zor tutuyorum ama geçmişten gelen acı tecrübeler ve zikredilen aşina isimleri duyduğum esnada, kendimi frenlemem; hatta ve hatta daha fazla heyecan yapmamam konusunda, sigaya çekmem gerektiğini hemen yine “kendime” hatırlatıyorum.

Aslında o anda anlatılanları duyduğumuzda, işte şimdi Erzurum için bir milattan bahsetmenin tam da zamanı diye düşünmek istiyorum ama gerek Murat Başkanın konuşmaları arasında ifade ettiği o “birilerinin” adını duymak ve gerekse samimi olarak dinlediğine inandığım birkaç kişinin yüz ifadelerinde, bu çalışmanın da kahvaltı muhabbetinden öteye gidemeyeceği kanısına “şimdilik” varmış bulunmaktayım… 

İşin garip tarafı ise acı ama gerçektir ki;

Basın olarak dinleyenlerin büyük bir çoğunluğu ise atılan adımın sadece “ne kazanırım” ve “tik/tok” noktasında… 

Buldukları ilk ekonomik fırsatta, bu şehirden kaçacaklarından dolayıdır ki Erzurum falan birçoğunun umurunda bile değil.

Halbu ki birkaç radikal karar alınsa, birkaç köprü yıkılıp, gemiler yakılsa; işte o zaman, bu kadim şehrin miladının olduğu o gün, bugündür derim…

Emin olunsun ki ilk diyen de, ben olurum.

O radikal kararların alınacağı o özel günü nasıl bekliyorum bir bilinse var ya!

Heyecan yine dorukta, sabır taştı ve bulunduğumuz noktada şimdilere kadar dinlediğimiz masallar, dünya klasiklerini bile ışık hızıyla sollayıp; kara deliklerde kayboldu da, unuttuk gitti…

Ve

Çok iyi biliyoruz ki; Murat Şahsuvaroğlu’nun, özellikle de bu adımda ve bu aşamada maddi veya manevi olarak her hangi bir beklentisi bulunmamaktadır.

Yanı başında bulunan ve yol arkadaşı olarak bizlere takdim edilen diğer Dadaşlarında…

Hatta ve hatta inanmak istiyorum ki ismi zikredilen o diğer birilerinin de…   

Ama unutulan bir şey var ki; işte bizi o “gerçek” sıkıntıya sokmakta olup, umutlarımızı bir testere misali tam da ortasından, canımızı yaka yaka ikiye bölmektedir.

Nedir diye merak edenlere hemen söyleyelim o zaman.

Biz ilk etapta “bir” olamıyoruz, bizler “bir”leşemiyoruz.

Biz, “bir”liğin ne olduğunu bilmediğimiz için söylemlerimiz dinlendiğinde; ilk saniyelerinde heyecan yaratmasına rağmen, sonrasında soğudukça hikâye tarzından öteye geçememektedir.      

Yoksa tarihte övünç kaynağı olarak, kadim şehir diye adlandırılarak binlerce yıl öncesine dayandırılan; tarihin merkezi, ekonominin merkezi, idarenin merkezi ve hatta başkentlik yapmış, ticaret yollarının üzerinde bulunmuş, eğitimin merkezinde yer almış bir şehrin geldiği nokta, bu olur muydu?

Coğrafyasına bakıldığı zaman Anadolu’nun çatısı konumunda bir yer.

Gerçek devlet adamlarının “Erzurum’a sahip olan, Anadolu’ya sahip olur” ifadesinden yola çıkıldığı zaman; ispatını da görmektedir. 

Kimselerin galip gelemediği denk güreşlerin yapıldığı bir şehirdir Erzurum. 

Her fikre açık, her fikrin rahatlıkla hüküm sürdüğü ve hiçbir fikrin diğerine üstün gelemediği bir şehir… 

Az biraz dinleyin bakın ki nice devlet adamları, nice fikir adamları, nice sanatçılar, âlimler, ilim adamları çıkmıştır bu toprağın bağrından.

Herkes kendi yolunda, kimseler de bir diğerinin yoluna çıkmadan hem de…

Hatta ve hatta o kahvaltıda şehrin basını olarak bulunanların hiç birisinin, bir diğerine ve kendilerinden olmayan bir gruba karşı muhabbetinin olmadığı, tanımadığı ve hatta ciddiye bile almadığı gerçeği gibi…

Sanki de asla ve kat’a “bir”likten uzak, “bir” olmaktan uzak, “bir”leşmekten uzak!

E, bene ne; diyerekten…

E, sene ne; diyerekten…

E nedim, diyerekten…   

Bu özelliğinden dolayıdır da merkez değilse, merkezde değilse şayet; merkeze de hep uzak kalmış bir şehirdir Erzurum… 

Merkeze olan uzaklığından dolayı da; ağaların, beylerin ve hatta ailelerin şehri olarak kalmış bir şehirdir Erzurum… 

Bir ve birlik olmaktan uzak!

Sahipsizliğin kucağında “sahapsız bir şehir” olarak.

İşte şimdi bütün bu özellikleri yeniden deşmenin bir manasının olmadığı gerçeğinden yola çıkılarak, atılacak olan adımlara tam ve âmâsız/lakinsiz ve hatta keşkesiz bir yaklaşımla gönül birliği yapmamız gerekmektedir. 

Şaka gelebilir ama görünen o…

Murat Başkan çıktığı bu çetin yolda, ilk etapta bu şehire birliğin ve dirliğin ve hatta birlikteliğin nimetlerini anlatması gerekmektedir. 

Hem de bir tacir mantığıyla.

Kar ve zarar cetvellerini ortaya dökerek.

Oysaki Erzurum tarih sahnesinde var olduğu dönemlerde; bırakın birçok şehri, devletlerin birçokları yoktu ortada.

Coğrafyanın vermiş olduğu avantajın resmine baktığımızda, Murat Başkanın ilk etapta ortaya koyması gereken bilanço ve kar/zarar cetvelinde bu olmalı bence. 

Dünü, bugünü ve yarını irdeleyerek…

Heyecan dorukta, çünkü bir kez daha can suyu verildi yüreğimize.

Heyecan iliklerimize kadar işlemiş, çünkü buz gibi bir iklimin içerisinde bahar esintileri serpiştirildi gönlümüze.

Yarınlara çiçek açacak umuduyla.

Evet, bu kahvaltıda bizlere ifade edilen ve umudumuzu yeşerten cümleler sayesinde, belki entübe edilmekten kurtulmuştuk ama eğer ki bu aşı da tutmazsa, çürüyüp umudun çöplüğüne atılmamız an meselesidir, bilinsin istedim…

Yeter ki

Bir kez daha “sahapsız bir şehir” algısıyla yaşamayalım. 

Bir kez daha umutlarımızı hayallerle süslemeyelim. 

Bir kez daha birilerinin eline bakarak; ihtiyacımız olanı değil de, ne verirlerse ona razı olmak zorunda kalmayalım…

Eğer ki; 

Bu kadim şehrin yarınları, kendisine ulaşılamayan bir ulaştırma bakanının egosuyla ölçülecek ise Murat Başkanım hiç zahmet ederek girmesin bu yola.

Eğer ki;

Bu kadim şehrin yarınları, dün yapıldığı üzere var olan hizmet kurumlarının başkalarına verilerek, onlardan arta kalanlarla; müjde verilircesine geri getirilerek, “idare edin” şeklinde idame ettirilecek ise Murat Başkanım boşuna zahmet etmesin bizi umutlandırmaya… 

Ve

Eğer ki;

Bu kadim şehrin yarınlarında; “bir” olamayacaksak, “biz” olamayacaksak ve “birlik” içerisinde yürüyemeyeceksek eğer, Murat Başkanım hiç boşuna ama hiç boşuna zahmet etmesin, işini gücünü bırakıp ta bu iş için yorulmaya.

Çok iyi biliyoruz ki bu iş sıkıntılıdır. 

Bu iş çetrefillidir.

Dedikodunun biri bin para olacaktır. 

Birilerinin tekerine çomak sokmak zorunda kalacaksınız.

Birilerinin keyfini kaçırıp, hayal dünyasını alt/üst edeceksiniz. 

Birilerinin önünde Kaf Dağı misali engeller olacaksınız. Menfaatlerinde gedik açacaksınız. Kolay sömürülerine set çekip, gerçekleri ortaya dökeceksiniz.

Dahasını sayalım mı diye sormuyorum bile… 

Dün Erzurumspor maçında stada gelişinizde gördüm ve sizi uzaktan gözlemliyordum; adımlarınızın rahat olmayacağını, kimlerin size nasıl davranacağını ve nasıl bir ciddiyet (!) içerisinde yaklaşacağını gördüğüm gibi az-çok da tahmin edebiliyorum… 

Yolunuz hiç ama hiç te kolay bir yol değil ama bir kez daha çok iyi biliyorum ki gecenizi gündüzünüze katarak, uykusuz sabahların tan ağartısında yorgunluğunuzu; bir Nene Hatunun duasında, bir Dadaş emminin ayaz sinmiş gülümsemesinin sıcaklığında ve bir dadaş balasının sevinciyle avuçlarında biriktirip, Palandöken heybetiyle yolladığı huzur kokan öz güveninin kanatlarıyla umuda savurarak alacaksınız.

Yeter ki siz “bir” olmayı “birlik” olmayı başarın, gerisi kolay. 

Umutlar ERKON oldu bir kere, geri dönmek yok değil mi?