Türkiye’nin bir otelinde çıkan yangın, ardında can kayıpları ve tarifsiz acılar bıraktı. Ateş düştüğü yeri yakar, evet; ama bu acıya uzaktan tanık olanların da yapması gereken bellidir: 
Saygı göstermek. Maalesef, günümüzde bu temel insanî değer bile giderek yitiriliyor.
Yangında hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, ailelerine sabır dilerken, bir noktada durup düşünmek gerekiyor: Biz ne zaman acıya saygı göstermeyi, ölüme vakar ile yaklaşmayı unuttuk? 
Türk milletinin tarih boyunca sahip olduğu o derin asalet nerede kayboldu?
Medyaya bakıyorum; trajedi neredeyse bir film gibi işleniyor. 
Can kayıplarını, nasıl öldüklerini, tüm ayrıntıları en sansasyonel şekilde ekranlara taşıyorlar. Ailelerin acısını ikiye katlayan, toplumun duygusal bağlarını zedeleyen bu yayıncılık anlayışı, bizi her geçen gün daha da duyarsızlaştırıyor. 
Bu nasıl bir sorumsuzluk?
Ben Bulgaristan’dan geldim. Komünist dönem Bulgaristan’ında böyle şeylere tanık olmazdık. 
Ölüm bir televizyon malzemesi yapılmaz, insanların acıları saygıyla karşılanırdı. Bugün bizim ülkemizde medya, adeta bir yarış içinde: Daha fazla detay, daha fazla reyting. Ama insana, ailelerin yaşadığı tarifsiz acıya saygı nerede?
Cenazelerde bile bu duygusuzluğun izlerini görüyoruz. 
Bir cenazenin nasıl kaldırılacağına dair köklerimizde olan o derin gelenekler unutulmuş. Cenazelerde alkış tutuluyor. 
Nerede görülmüş böyle bir şey? 
Türk geleneğinde cenaze alkışlanmaz; cenaze, sessizlikle ve vakar içinde kaldırılır. Eskiden, bir cenaze evinde televizyonlar kapatılır, mahalede çocukların oyunları bile dururdu. Herkes, acıyı paylaşmanın ve saygı göstermenin gerekliliğini bilirdi. 
Bugün bu geleneklerden eser yok.
Yangın felaketinin yaşandığı yerde, ertesi gün insanların kayak yapmaya devam etmesi ise işin en hazin boyutu. 
İnsan hayatına bu kadar kayıtsız, bu kadar duyarsız bir toplum haline nasıl geldik? Bu, yalnızca bireysel bir sorun değil; toplumun genel bir değer kaybını ortaya koyuyor.
Türk milletinin köklerinde ölüme karşı bir asalet vardı. 
Ölüm, bir vakarla karşılanır, yasın getirdiği sessizlikte bir saygı kültürü yaşatılırdı. Şimdi bu değerler silinip gitmiş durumda. 
Artık her şey hızlıca unutuluyor, duygular hızla tüketiliyor. 
Bu, toplum olarak büyük bir kayıptır.
Asıl sorun, bu duygu kaybının farkında bile olmayışımız. 
Yaklaşık yarım asırdır Türk toplumu, tarihî ve kültürel şokların etkisiyle bu hale geldi. Köklerinden koparılmış, değerlerinden uzaklaşmış bir toplum haline geldik. Artık bununla yüzleşmenin zamanı geldi.
Son olarak, bu büyük trajedide kaybettiğimiz canlara bir kez daha Allah’tan rahmet, yakınlarına sabır diliyorum. 
Ama unutmayalım: 
Bu acılardan ders çıkarmak zorundayız. 
Bir millet, yalnızca geçmişine ve geleneklerine sahip çıkarak geleceğe umutla bakabilir. Kendimize gelmeliyiz, yoksa kaybettiğimiz sadece insanlar değil, insanlığımız olacaktır.

Rafet Ulutürk