“Birlik Diyorsun Ama Kıyafetinden Belli Ayrıldığın”
Dünyada eşi benzeri yok:
Tarikatlar, cemaatler, hizipler, meşrepler… Ve hepsi sokakta kostümüyle geziyor.
Cübbesinden, sarığından, takkeden hangi “ekol”e mensup olduğunu anlayabiliyorsun.
Oysa Allah’a giden yol tektir. Peygamber bir, din bir, kitap bir.
Ama cemaat ayrı, tarikat ayrı, herkes kendi bayrağını taşır gibi.
Birbirini uzaktan görünce selam bile vermiyor bazıları.
Birlikten bahsediyor ama gözlerinde ayrılık var.
İslam kardeşliği diyor ama ilk fırsatta “bizden değilsin” damgasını yapıştırıyor.
Bu mu birlik? Bu mu ümmet bilinci?
Bir yandan “İslam’ın izzeti” diyorsun, öte yandan Müslüman'ı giysisine göre ayırıyorsun.
Sanki cennet kotası varmış gibi, herkes kendi grubunu kurtulmuş ilan ediyor.
Ötekini ise sapkın, bid’at ehli, zındık diye yaftalıyor.
Sahi, biz kimin adına konuşuyoruz?
Allah adına mı, yoksa kendimize kurduğumuz küçük ilahî yapılarda mı?
Kimi temsil ediyoruz: İslam’ı mı, egomuzu mu?
Kendimize dönmenin zamanı çoktan geldi.
Artık şunu anlamamız gerekiyor:
Bizi Allah’a götüren yol; şekil değil, niyettir.
Kılık değil, ahlaktır.
Kimse cübbeyle kurtulmaz, kimse takkeden cennete düşmez.
İslam, elbise markası değil; adaletin, merhametin, tevazunun adıdır.
Allah, şekle değil kalbe bakar.
Ve kalbimiz bu kadar paramparçayken, bu ümmetin ayağa kalkması mümkün değildir.
Ey Müslüman!
Seni ayıran ne varsa kaldır!
Cemaat ismini, grup rozetini, mezhep öfkesini bırak.
Birbirimize "senin yolun yanlış" demeyi bırak.
Hiç kimse İslam’ın sahibi değildir.
Herkes misafirdir bu dinde.
Eğer gerçekten birlik istiyorsan, önce kibirden arın.
Kardeşinin giydiğine değil, gönlüne bak.
Birlik kalple kurulur, etiketle değil.
İslam’ı bu halimizle taşıyamayız.
Çünkü biz, henüz birbirimizi bile taşıyamıyoruz.
Kurtuluş için önce tevazu gerekir.
Sonra samimiyet, sonra adalet…
Belki o zaman Allah bu ümmete yeniden izzet verir.
Belki o zaman biz de İslam’ın izzetini hak ederiz.
Ama bu kafayla değil.
Bu bölünmüşlükle, bu şekilcilikle, bu benlik yarışlarıyla asla!
“Birleşmeyenlerin dini, sadece şekli kalır. Şekli ise rüzgâr savurur gider.”
