Her gün gündemin değiştiği güzel ülkem Türkiyem. Kimin eli kimin cebinde karar veremiyoruz. Bu gün vatan millet derken ertesi günü tam tersi söylemlerin konuşulduğu yer oldu.
Ülkenin son yirmi yılına bakıldığında, gelinen nokta ise hızlı bir ahlaki ve ekonomik çöküş içinde olduğumuzdur. Gün geçmiyor ki yozlaştığımız, değerlerimizi kaybettiğimiz olaylar yaşanmasın. Kadınlara, çocuklara, hayvanlara yapılan muameleler kan dondurucu.
Eğitimde her yıl daha da geriye gidiyoruz. Herkes bireysel bir yaşam döngüsünü tercih etti yada ettirildi. Hepimiz günü kurtarma telaşına düşdük, yada düşürüldük. Önce ben dedik, yada detirdildik. Belki de amaç buydu ve sonuçta onların istediği noktadayız.
Hepimiz bir birimize yük olmaya başladık. Hepimiz insan olmamıza rağmen ‘’ İnsan sevmiyoruz’’ demeye başladık.
Hepimizde şizofrene bağlama noktasına getirildik. Son yirmi yılda pek çok şeyin değişdiği ülkemizde elbette siyasi ahlak da yerin dibini gördü. En tepedekilerin bu davranışı ister istemez halka da yansıdı. Doktor dövmenin bile bir üstünlük, kendini kanıtlama ve seviye atlamak olarak görüldü. Cahilliğin en tepesini yaşadığımız şu günlerde, cahillik güçtür ilkesini ilerliyoruz. Kimsenin diğerine saygı ve hoşgörüsü kalmadı. Günü kurtaran kaptandır. Önce ben demek hepimizin ruhuna işledi.
Bir zamanlar komşuluk ilişkilerimiz vardı. Akşam gezmeleri yapılırdı. Hal hatır sorulurdu. Şimdi yan komşumuzdan bi haber olduk. Hal hatır bilmez olduk. Kültürel, ahlaki ve vicdan erozyona uğradık.
Ülkede psikolojik sorunlara bağlı ilaç tüketimi %80 artışa geçmiş durumda. İlaçlardan medet umar olduk. Artık insan insana iyi gelmiyor.
Bizim çocukluğumuz sokaklarda oynayarak geçi. Şimdi biz büyükler sokağa çıkmaya korkuyoruz. Evlatlarımız telefon, internet oyunları ve doslukları bağımlısı oldu. Bizden çok sosyal medya dostluklarına güveniyorlar. Biz pek çok şeyi yanlış yaptık ve algıladık. En büyük değerlerimiz de avuçlarımızın arasından kayıp gidiyor.
Galiba biz herşeyimizi kaybediyoruz. Kayıplar arasında da en çok insanlığımızı……
Serpil TEKİN
