Bir gerçeği artık açıkça konuşma zamanı gelmiştir: Heterojen toplumlarda demokrasi, istikrar değil yıkım getirir. Bu, duygusal bir tepki ya da öfke söylemi değildir. Tarih, sosyoloji ve devlet aklının süzgecinden geçmiş acı bir hakikattir.

Toplumu oluşturan halklar arasında; devletle tarihsel bağ kurmamış, ortak kader anlayışını içselleştirmemiş, geçmişin intikamı, geleceğin tasarımı adına ayrılıkçılık düşü gören yapılar varsa, demokrasi o toplumda fayda değil felaket üretir. Çünkü demokrasi, her bireyin değil, her yurttaşın aynı aidiyet duygusuna sahip olduğunu varsayar. Oysa Türkiye gibi kadim devlet geleneğine sahip ama son yüzyılda yapay vatandaşlık anlayışıyla dönüştürülmeye çalışılan ülkelerde bu varsayım gerçeklikten uzaktır.

Cumhuriyet’in kurucu iradesi, Anadolu’nun gerçek sahibi Türk milletini merkeze alarak bir devlet inşa etti. Ama yıllar içinde bu merkez sulandırıldı. Azınlıklar –ki bu sadece etnik değil, aynı zamanda ideolojik azınlıkları da kapsar– eşit yurttaşlık kılıfı altında sistemin en kritik yerlerine kadar taşındı. Bürokrasi, adalet, ordu, istihbarat gibi devletin beka damarları; devlete aidiyeti şüpheli kişilere emanet edildi. Bugün geldiğimiz noktada yaşadığımız krizlerin, güven kaybının ve iç kargaşanın temelinde bu stratejik zafiyet yatmaktadır.

Bir etnik unsurun ya da dini azınlığın kendi kimliğini topluma ve devlete dayatma refleksiyle hareket etmesi, demokratik hak değil, stratejik tehdittir. Bu tür yapılar, bulundukları makamı bir araç olarak görür. Örnek mi istiyorsunuz? Son yıllarda devletin kılcal damarlarına sızan bazı unsurların, bulundukları makamı nasıl kendi etnik veya ideolojik davası için kullandığını hep birlikte izliyoruz. Kimi terörle arasına mesafe koymayan yapılar adına istihbarat bilgisini dışarı sızdırıyor, kimi mahkeme kararlarını ideolojik kamplaşma için şekillendiriyor, kimi ise iç güvenlik birimlerini siyasi intikam aparatına dönüştürüyor.

Bu noktada yapılması gereken çok açık: Türk Devleti'nin bekası için, azınlıkların devletin üst kadrolarında görev almasının önü kesilmelidir. Astsubay, düz memur, kamu işçisi olabilirler –çünkü bu görevler yürütmeye değil, yürütülenin uygulanmasına yöneliktir. Ama hâkim, savcı, vali, general, bakan, MİT mensubu gibi yürütmenin merkezindeki makamlarda bulunmaları, bir ülkenin varlığına kastedecek sonuçlar doğurur. Yönetenin kim olduğu, yönettiği sistemin geleceğini belirler.

Bu tespit, nefret değil akıldır. Dışlayıcılık değil, devlet aklının kendini koruma refleksidir. Türkiye, 1000 yıllık bir devlet geleneğinin mirasçısıdır. Bu miras, oy hesaplarıyla, siyasal doğruculuk hastalığıyla, eşitlik saplantısıyla heba edilemez. Eşitlik her zaman adalet değildir. Adalet, devleti kuran asli unsurun, onu koruma sorumluluğu taşımasıdır.

Demokrasi bir yönetim şeklidir ama her toplum için uygun değildir. Ve en önemlisi: Demokrasi, devleti kuran milletin varlığını tehdit eden unsurlara el veriyorsa, o artık bir fazilet değil, bir tehdittir.

Artık gerçekleri konuşma vakti gelmiştir. Devleti yaşatmak için bazı makamlara herkesin erişimini sınırlamak bir zorunluluktur. Yoksa sadece devleti değil, milleti de kaybederiz.

Kadir Uğur Yılmaz
Yazar – Siyaset Bilimci