Siyasette bir yanılgı vardır, adına “sessiz mutabakat” denir. “Biz onlara dokunmayalım, onlar da bize dokunmasın” anlayışıyla hareket edenler, sandıkta kazandıkları zaferi, yönetimde heba ederler. İşte CHP’nin İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde yaptığı en büyük hata tam olarak budur.
Göz göre göre yapılan usulsüzlüklere, ballı ihalelere, yandaşlara akıtılan musluklara ses çıkarılmadı. “Şimdi kavga zamanı değil, hizmet zamanı” gibi iyi niyetli ama safça bir gerekçeyle geçmişin defterleri kapatıldı. O defterler kapanmadı! Tozlu raflarda zamanı bekledi. Ve zaman, bir sabah operasyon düğmesiyle geldi.
AKP’nin yıllardır işini sağlama aldığı dosyalar, bir bir CHP’li belediyelere karşı kullanıldı. Peki CHP ne yaptı? Hiçbir şey. Oysa ellerinde devasa bir kamu gücü vardı. Belgeler, tanıklar, harcamalar, şirketler, paravan işler… Hepsi ellerinin altındaydı. Ama onlar düşündüler ki: “Dokunmazsak, dokunulmayız.”
AKP ise çok daha stratejik çalıştı. Zaman aşımı saat gibi işledi. Süreler dolunca karşı taarruz başladı. Emniyet, yargı, medya… Üçü birden yüklendi. Şimdi AKP şu algıyı başarıyla yayıyor:
“Bizim belediyelerde yolsuzluk yok! Olsaydı CHP on yıldır niye sustu? Niye afişe etmedi?”
Ve halk bu soruyu sormakta haklı!
Bir yerde yanlış varsa, görmezden gelemezsiniz. Yolsuzluğu gizlemekle suç ortağı olursunuz. Sessizlikle suskunluk arasındaki çizgi, halkın vicdanında net bir şekilde ayrılır. CHP, “ahlaki duruş” gösterdiğini zannederken aslında kendini siyasi olarak silahsız bıraktı. Ve bugün, şaibeli işler yapanlar, kürsüden ahlak dersi veriyor.
Daha vahimi şu: Dün belediyeyi talan edenler, bugün “namus”tan bahsediyor. Kırk yıllık hayat kadınından iffet dersi dinlemeye benzer bu durum. Oysa görev devralındığında, “şeffaflık”, “hesap sorma”, “halk için yönetim” gibi sözler verilmişti. Verildi de ne oldu?
CHP bu saatten sonra ya suskunluğunun bedelini ödeyecek ya da elindeki belgelerle gerçekleri ifşa ederek hem kendisini hem halkı uyandıracak.
Siyaset sahnesinde “dokunmayan yanar.”
Bu memlekette susmak, suça iştiraktır.
