Son zamanlarda Türkiye’nin gündemine oturtulan “Terörsüz Türkiye” söylemi, yüzeyde barış vaat eden, ancak derinlemesine bakıldığında bir zihinsel teslimiyet projesi olarak kurgulanan bir “yavaş savaş” operasyonudur.

Bu savaş, ne tankla ne tüfekle yürütülüyor. Bu savaşın kurşunları anayasa maddeleri, bombaları medya manşetleri, siperleri ise akademik raporlardır.

Ve bu savaş, cephede değil; milletin zihninde, hafızasında ve aidiyetinde kazanılmak isteniyor.

Yavaş Savaş Nedir, Kim Yürütür?

Yavaş savaş, klasik sıcak çatışmalarla değil; kültürel, sosyolojik, hukuki, psikolojik, ekonomik ve siyasi araçlarla yürütülen, sonuçları ise nesiller boyunca sürecek bir çatışma biçimidir.

Böylesi savaşlar askersiz, cephesiz ama milletsiz bırakma hedefi güder. Düşman, üniforma giymediği için tanınmaz. Müttefik gibi görünen kimi figürler, milletin sinir uçlarına ustaca dokunarak kamuoyunu yavaşça hazırlar.

Ve en acıklısı: Bu savaşta halk, çoğu zaman savaşta olduğunu bile fark etmez.

“Terörsüz Türkiye”: Barış Değil Biçim Değiştirme

PKK’nın sözde silah bırakma açıklaması ve ardından gelen anayasa tartışmaları, bu yavaş savaşın görünen cephesidir.

• PKK sözde silah bırakıyor ama şehir yapılanmalarına dokunulmuyor.

• Dağ kadrosu sözde feshediliyor ama yeni anayasa ile siyasallaşma yolu açılıyor.

• Mahkumlara af deniyor ama bu af, aslında devlet hafızasından örgüt izini silme operasyonudur.

Yavaş savaşın en sinsi cephesi ise budur: Düşmanı tanımsız bırakmak. Dün dağda silah taşıyana “terörist” diyen hukuk, bugün ona “siyasi aktör” diyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Konuşmalarının Alt Metni

Sayın Cumhurbaşkanı son açıklamalarında toplumun etnik bileşenlerini vurguladı: Türkler, Kürtler ve Araplar. Bu tanım, üniter vatandaşlık hukukunun aşındığı, yerine “kimlik temelli vatandaşlık” anlayışının ikame edilmeye çalışıldığı bir zihin kodlamasıdır.

Bu dil, milleti bölmez belki ama parçalar. Çünkü “Türkiyeli” üst kimliği, aslında hiçbir etnik kimliği tam olarak kapsamaz; ama hepsini nötrleştirerek Türk kimliğini eşitler içinde eritmeye çalışır.

Bu da yavaş savaşın lügatidir.

“Barış” Diye Sunulan Yeni Anayasa Neyi Barındırıyor?

Yeni anayasa çalışmaları, sadece hukuk düzenini değil; milli hafızayı da yeniden tanımlamayı amaçlıyor. Terör suçlarının kapsamı daraltılıyor, örgüt mensuplarının siyasi sisteme entegrasyonunun önü açılıyor.

Bu, sadece hukukla ilgili bir değişim değil;

• Devletin kimliğini,

• Halkın millet olma bilincini,

• Aidiyet bağlarını yeniden şekillendirmeye dönük kademeli bir çözülme planıdır.

Görünmeyen Aktörler ve Küresel Yönlendirme

ABD’nin BOP (Büyük Ortadoğu Projesi) ekseninde bölgeyi yeniden dizayn etme stratejisinin yerel uzantıları hâlâ aktif durumdadır. Tom Barrack gibi isimlerin “Osmanlı’nın millet sistemine dönüş” çağrıları, bu sürecin teorik zeminini oluşturur.

Amaç çok net:

• Türkiye’yi Bosna gibi çok-etnili, zayıf yapılı bir federasyon haline getirmek,

• Üniter Türk Devleti’ni anayasa metinleri üzerinden tasfiye etmektir.

Sessizliğin Altındaki Gürültü

Bu süreçte milliyetçi ve muhafazakâr kamuoyunun sessizliği, sadece yorgunlukla açıklanamaz. Bu sessizlik; bilgi yetersizliği, yönlendirme, psikolojik yılgınlık ve kimi yerli aktörlerin suskun işbirliğiyle açıklanabilir.

Yavaş savaşta halkın direnç noktası kırılmadan hedefe ulaşılamaz. Bu yüzden süreç uzun, sessiz ve sinsidir.

Kazanalar ve Kaybedenler

• Kazananlar: Siyasallaşan örgütler, çok-etnikli anayasa talep eden küresel güçler ve içerideki uzantılarıdır.

• Kaybedenler: Şehit aileleri, Türk milleti, milli egemenlik ve Türkiye Cumhuriyeti’nin üniter yapısıdır.

Sonuç Yerine

Barış; adaletle, açıklıkla, yüzleşmeyle gelir. Barışın düşmanı, asla gerçeği konuşanlar değildir. Barışın en büyük düşmanı, halkı uyutarak teslim alanlardır.

“Bir milleti savaşla değil, barış adıyla uyuturlar; çünkü uyuyan bir millet, en kolay teslim alınandır.”

N. KACAN

Necat KACAN

Eğitimci Araştırmacı Yazar